Anonieme getuigenis aan Vrouwenraad

Ik ben niet verkracht. Mijn leven was niet in gevaar. Dat van mijn ongeboren kind evenmin. Ik ben een gewone vrouw, die door eenvoudige domme pech zwanger is geraakt, en daar op dat moment niet klaar voor was.Mijn partner en ik waren anderhalf jaar samen, en deelden al enkele maanden een appartementje. Twee 25-jarigen, volop bezig een gezamenlijk leven op te bouwen. In het prille begin van onze relatie hadden we reeds de ‘zware’ gesprekken gevoerd. Trouwen? Misschien ooit, maar hoeft zeker niet. Kinderen? Absoluut niet. We lieten beiden in het midden of dat misschien ooit aan de orde zou zijn, maar schatten de kans bijzonder klein in. Ik had, voor ik hem leerde kennen, een koperspiraaltje laten plaatsen, dus dat kon rustig verder zijn werk blijven doen.

Toen ik dus een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield, stond de wereld even stil. In lichte shock belde ik mijn vriend op, die meteen naar huis kwam.

Ik: “Wat wil je doen?”.

Hij: “Tja. Mijn mening is niet veranderd, maar ik ben ook niet degene die dit moet ondergaan. Dus: wat wil jij doen?” (Dames en heren: de man van mijn leven!).

Ik: “Mijn mening is ook nog steeds niet veranderd”.

Voor ons gesprek had ik bij mezelf nog eens alle mogelijke scenario’s overlopen en ze als volwaardige opties bekeken. Bijna elke keuze die je maakt op dat moment, is onomkeerbaar. Ik vond het belangrijk dat ik de juiste maakte.

Mijn vriend en ik waren ons er beiden van bewust dat een kind een enorme impact heeft op je leven, en dat er een enorme verantwoordelijkheid bij komt kijken. We waren absoluut niet bereid om die op te nemen. Wij zijn allebei mensen die niet in staat zijn om iets te doen zonder er volledig achter te staan, en al zeker niet als het om een ander mensenleven gaat. Het was geen frivole beslissing. We waren ons net heel hard bewust van wat het betekent om ouder te zijn, en hoe we zelf tekortschoten om die rol volwaardig op te nemen.

Elk kind heeft het recht op alle mogelijkheden in het leven. Elk kind verdient het om onvoorwaardelijk graag gezien te worden. Elk kind verdient ouders die alleen maar het beste met hem/haar voorhebben. Elk kind verdient het om op te groeien in een emotioneel en financieel stabiele omgeving. Een kind verdient beter dan wij op 25 jaar.

We maakten direct een afspraak in een abortuskliniek, waar we snel terecht konden. Een maatschappelijk werkster sprak uitgebreid met ons. Daarna stelde een gynaecoloog de duur van mijn zwangerschap vast (8 weken). Hij wist me ook te vertellen dat mijn koperspiraal hoogstwaarschijnlijk verschoven was, waardoor die niet meer behoorlijk functioneerde. Ik weet nog dat de monitor van het echografietoestel weggedraaid stond. Daar was ik dankbaar voor. De aanblik van ons ongeboren kind zou mijn beslissing niet veranderd hebben, maar wel veel moeilijker gemaakt. Hoe zeker ik ook was van mijn stuk, ik was me er pijnlijk van bewust dat ik een beslissing nam over een potentieel leven.

De ingreep werd een week later – de wettelijke bedenktermijn – gepland. Tijdens het eerste consult had de gynaecoloog van het centrum al uitgelegd hoe alles in zijn werk zou gaan, dus wat dat betreft kwamen we niet voor verrassingen te staan. Onderweg naar de kliniek bleef ik bij mezelf alle redenen opsommen, alle scenario’s overlopen. Ik kwam steeds tot dezelfde conclusie: abortus was, op dat moment, de enige juiste beslissing. Ik werd ook gesterkt door het gevoel van opluchting dat ik na de ingreep zou hebben.

De ingreep zelf was pijnlijk, maar niet onoverkomelijk. Het ging snel. De verpleegster bleef rustig tegen mij praten, vragen stellen, om me af te leiden natuurlijk – de schat. Nadien konden mijn vriend en ik zolang als nodig op een eigen kamer blijven om te bekomen. Over het centrum kan ik geen kwaad woord zeggen: het medisch personeel levert uitstekend werk, de emotionele ondersteuning was fantastisch. En dit zowel voor, tijdens als na de ingreep.

Want ik heb het moeilijk gehad achteraf. Ik heb nooit getwijfeld aan de juistheid van onze beslissing, ik heb nooit spijt gehad dat ik een abortus heb laten doen. Dat wil echter niet zeggen dat het geen impact op je heeft. Ik heb maanden nauwelijks kunnen verdragen dat mijn vriend me aanraakte, uit angst opnieuw zwanger te raken en alles nog eens opnieuw te moeten meemaken. Het heeft veel tijd gekost om de gebeurtenis volledig te verwerken.

Nu is het 6,5 jaar later en schrijf ik dit terwijl mijn dochter van 3 maanden naast me zit. Ik ben dankbaar dat ik in een land woon waar vrouwen op een veilige manier toegang hebben tot gezondheidszorg en abortus, zodat ook zij later haar eigen vrije keuzes zal kunnen maken.