Alexandra Limage, Vrouwelijke Ondernemer van het Jaar in 2018, begon 20 jaar geleden haar loopbaan als truckchauffeur. Nu is ze CEO van transportbedrijf Sprint Transport uit Houthalen-Helchteren.

De telefoon rinkelt op kantoor. Ik neem op met ‘Hallo, met Alexandra’. Een mannenstem in snel Nederlands stelt zich voor als een leverancier van smeermiddelen, ratelt wat door en vraagt naar de zaakvoerder. Ik antwoord hem, ‘U heeft geluk, daar spreekt u mee’. Hij negeert mijn antwoord en vraagt op een verveelde toon om ‘de échte baas’ te kunnen spreken. Het eerste dat in mij opkomt is ‘excuseer, heb ik dat goed verstaan?’. Wat is dat voor een vraag. Denkt die man nu echt dat er in overwegend mannelijke sectoren geen vrouwen zijn die de zaak runnen? Als dat zo is, is het jammer voor meneer en heb ik slecht nieuws. Ik dacht dat de verschillende seksen anno 2019 stilaan op gelijke voet stonden, maar helaas blijkt er nog steeds werk aan de winkel te zijn.

Zo was er vorige week een opkoper van voertuigen die door de openstaande poort de hal binnen marcheerde, mij bekeek en vroeg naar de baas. Toen ik hem zei dat ik dat was, grijnsde hij en vroeg hij of hij mijn man kon spreken.  Naast ons gebouw staat er namelijk een camionette zonder motor en die wou hij kopen. Over zoiets onderhandel je toch niet met een vrouw, hé? Ik heb eens gelachen en hem gezegd dat mijn man hier niet werkt maar bij een ander bedrijf. En dat die wagen niet te koop is. En heb hem dan vriendelijk tot aan de poort begeleid.

In 2008 koos ik ervoor om het failliete transportbedrijf waar ik eerst als chauffeur startte en later als planner werkte, over te nemen. Mijn drijfveer was om een bedrijf uit te bouwen waarin ik zou bewijzen dat het wél kon om met uitsluitend Belgisch werknemers te werken, volgens de regels die de wet ons oplegt en waarin niet enkel de klant maar zeker ook de medewerkers centraal zouden staan. Of die medewerkers nu M/V/X waren, daar ging ik me niet mee bezighouden. Ik vind het zelf doodnormaal om als vrouw een transportbedrijf te leiden en zie geen verschil tussen mijzelf en een mannelijke collega. In mijn begindagen keken sommigen wel eens raar op toen ik als vrouw aanwezig was op avonden waar transporteurs samen kwamen, maar na enkele keren was dat doodnormaal. Hetzelfde verhaal met leveranciers en klanten.

Ik ben geen eenzame vrouw in een mannenwereld, al sta ik mijn mannetje wel en laat ik niet over mij heen lopen. Helaas riskeer je als zelfzekere vrouw algauw het etiket ‘bitch’ opgekleefd te krijgen. Maar weet je wat, dat kan me niet schelen.

Als je doet wat je graag doet is het dat wat het verschil maakt!