Evelien Bogaert runt Curiosa & co, een winkel met handgemaakte juwelen en hebbedingen, en bestiert Meermensen, een blog met diepgang 

Mijn mama, die er ondertussen al een tijdje niet meer is, kwam uit een familie met veel sterke vrouwen. Ze vertelde graag over haar grootmoeder die als een van de eersten uit het dorp gestudeerd had. Ondanks veel tegenkanting was ze toch vroedvrouw geworden. Haar verhalen gingen ook vaak over haar excentrieke ongehuwde tante, die gepassioneerd was door mode en die toen ze mijn vader de eerste keer ontmoette volledig in het goud gekleed was.

Ondanks haar vrijgevochten en rebelse geest had ze, net als bijna alle vrouwen van haar generatie, zich al te vaak stil moeten houden. Haar ogen lichtten iedere keer op wanneer ze merkte dat mijn vriendinnen en ik onze mening ongezouten durfden te geven en gewoon opkwamen voor onszelf.

Zelf heb ik lang de ongelijke intellectuele behandeling van mannen en vrouwen niet ervaren. Op de universiteit veranderde dat ineens. Een bepaalde prof zei opvallend dikwijls dat vrouwen in dit of dat toch minder goed waren dan mannen. Het was de eerste keer dat ik voelde hoe iets waar ik geen controle over heb voor sommige mensen blijkbaar toch een beoordelingscriterium is.

Voor mij gaat feminisme niet enkel om gelijke rechten voor vrouwen, maar om de soort maatschappij waarin we willen leven. Een maatschappij die meer vrijheid laat voor persoonlijke keuze, zowel voor vrouwen als voor mannen. Zodat mensen zich geen reet, pardon my French, moeten aantrekken van verouderde conventies. Een maatschappij waarin mannen, als ze dat willen, ongegeneerd thuis kunnen blijven om voor de kinderen te zorgen of zichzelf te ontwikkelen terwijl hun partner, als zij/hij dat wil, volle bak kan gaan voor die toppositie. Om voor een huisje-tuintje-boompje-leven te gaan of net helemaal niet. Een maatschappij waarin macht een minder centrale rol speelt. Dat zal niet enkel voor vrouwen een zegen zijn. Het is aangetoond dat bedrijven met meer diversiteit in hoge posities een bedrijfscultuur kunnen voorleggen die een betere balans tussen werk en persoonlijk leven mogelijk maakt. Als je naar het aantal burn-outs van de laatste jaren kijkt, dan kan je toch niet anders dan concluderen dat het evenwicht zoek is.

Vrouwen- en mensenrechten hangen natuurlijk ook onlosmakelijk samen met meer duurzaamheid en een ander economisch model. Zolang enkel de lucky few hogerop geraken in een piramidesysteem en denken dat ze dat volledig zelf voor mekaar gekregen hebben terwijl ze jolig lid zijn van de jongensclub, zal er weinig veranderen. Die lucky few worden vaak ook voorvechters van de status quo en verdedigen standpunten die vrouwen, zelfs ook mannen, totaal niet ten goede komen.

Het verbaast mij nog altijd dat heel wat mannen en vrouwen die de macht hebben om iets te veranderen, zich al te dikwijls afzijdig houden. Dat terwijl een individu wel de keuze heeft om te zeggen: “Hier doe ik niet meer aan mee.” Het is zo gemakkelijk om nergens een standpunt over in te nemen. Je schouders ophalen en hoogstens verontwaardigd zijn over de eigen ongemakken.
Zoals Einstein zei: “De wereld is een gevaarlijke plek, niet omwille van zij die kwaad doen, maar omwille van zij die toekijken en niets doen.”

Ik denk dat het belangrijk is dat je deze waarden bewust uitdraagt en anderen aanmoedigt dat ook te doen. Zowel op mijn blog als in mijn winkeltje probeer ik bewust meer diversiteit, zelfliefde en kritische zin te promoten. Ik wil dat mijn klanten zich goed voelen met datgene dat ze gekocht hebben, dat ze het jaren dragen en weten dat ze niet meewerken aan een uitbuitend en niet-duurzaam systeem.