Carlien Coppieters werkt sinds kort als communicatiemedewerker bij de Vrouwenraad. In haar vrije tijd draait ze soms plaatjes voor Girls go BOOM, speelt ze drum in een band en is ze lid van Out Loud.

Een blogpost schrijven over waarom ik mezelf feminist noem? Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik vind het nogal vanzelfsprekend dat ik feminist ben. Ik begrijp namelijk niet goed wat je tegen gelijkwaardigheid kunt hebben, maar blijkbaar is niet iedereen het daarmee eens. En dat is prima. Ik heb er zelf ook een hele tijd over gedaan voor ik mij comfortabel voelde om me als feminist te outen. Niet zozeer door de associaties met bh’s verbranden (kan best leuk zijn) of tuinbroekwijven (tuinbroeken zijn de maks), maar wel omdat ik heel lang geprobeerd heb om een leven zonder labels te leiden.

Vooral mijn vader spoorde me als kind aan om gewoon mezelf te zijn, want dat was volgens hem al gek genoeg en bovendien schoot de wereld niets op met meelopers. Ik was het niet alleen roerend eens met hem, maar ik merkte ook al snel genoeg dat andere mensen het toch nodig vonden om in mijn plaats te beslissen in welk hokje ik me stil moest houden. En zelfs al had ik het niet op met hokjes, toch bestonden er bestonden waarin ik liever had gezeten dan die van seut, freak, nerd, lelijk wijf, slet of streber.

Begrijp me niet verkeerd, op zich is er niets mis met labels en hokjes . Ons brein houdt er nu eenmaal van om dingen in te delen (joepie, structuur!) waardoor je situaties makkelijker interpreteert. Het is pas wanneer die vakjes toegepast worden zoals de deterministische variant van de Sapir-Whorf-hypothese[1] dat er een probleem is. Dan zorgen ze ervoor dat één eigenschap, of het nu je ras, geslacht, leeftijd, nationaliteit, cultuur, religie, socio-economische status of je lievelingseten is, je hele doen en laten plots beïnvloedt, of anders gezegd, dat je in generalisaties vervalt. Zo kon ik als seut onmogelijk bevriend zijn met coole kinderen.

Erg aangenaam was mijn middelbare schoolcarrière dus niet, maar ik had gelukkig een hoop fantasy romans, new wave nummers en de hoop dat het allemaal zou veranderen eens ik volwassen werd. Ik was er rotsvast van overtuigd dat ik de hokjes gewoon niet goed begreep. Hoe ouder ik werd, hoe beter ik werd in vrienden maken, maar met de hokjes kwam het niet helemaal goed. Er waren er niet alleen nog meer, ze werden ook nog harder gebruikt om in wij versus zij te denken. Tegelijkertijd ontkwam ik er zelf niet meer aan. Gewoon mezelf zijn betekende heel wat vakjes aanvinken. Ik werd veganist. Ik verdiepte me in punk en hardcore muziek. Ik zwoer bij fair fashion. Ik ontdekte het anarchistisch centrum. Ik begon als jeugdwerker. Ik koesterde uitgesproken anti-kapitalistische sympathieën. Bepaalde andere vakjes konden dan ook minder op mijn sympathie rekenen en ik betrapte mezelf op vooroordelen die eigenlijk op niets anders gebaseerd waren dan wat ik wist over bepaalde vakjes.

Een combinatie van boeken, ontmoetingen en veel gesprekken op café lieten me besluiten om dan maar te proberen om mensen te begrijpen, en nooit te vergeten dat iedereen meer is dan een vakje, hoe relevant sommige ook zijn.

Feminisme is voor mij een manier om met alle vakjes om te gaan, om de vakjes te leren begrijpen, om gelijkwaardigheid tussen de vakjes te krijgen, om te ontdekken welke vakjes meer aandacht verdienen en welke vakjes ons tegenhouden. Sinds mijn deelname aan de Feminist Lab betekent feminisme voor mij ook luisteren naar anderen, zonder hen van mijn vakje te willen overtuigen. Hoeft daar het label feminist op? Neen. Maar ik laat je graag meteen weten waar ik voor sta, zodat we het daarna kunnen hebben over de dingen die ons verbinden. Want ik geloof dat we daar moeten beginnen.

[1] De Sapir-Whorf hypothese stelt dat je taal je denken determineert dan wel beïnvloedt. De sterke, deterministische variant is tegenwoordig afgewezen, naar de zwakke, relativistische variant wordt nog steeds onderzoek gedaan. Zo hebben bepaalde volkeren andere concepten voor tijd, en zouden die samenhangen met de woorden die ze daarvoor gebruiken. Wie het voelt kriebelen om meer te lezen over de invloed van taal op ons denken, kan ik Metaphors We Live By van Lakoff aanraden.