Assita Kanko is politica (verkozen in Elsene), auteur en kaderlid in een internationaal familiebedrijf. Ze is ook lid van de denktank Liberales en columniste voor De Standaard.

Niet alleen het cynisme dat schaamteloze handelaars aan de dag leggen bij de seksuele uitbuiting van jonge studentes, raakte me de voorbije tijd erg, ook de bevestiging van stereotypes door de Brussels Marathon. De mannelijke winnaar kreeg eerst 1.000 euro, de vrouwelijke slechts 300 euro (DS 2 oktober).In juni keurde het IJslandse parlement een wetsontwerp goed van Thorsteinn Viglundsson, minister van Sociale Zaken en Gelijkheid en, jawel, een man. Het moet een einde maken aan het onrecht dat vrouwen voor hetzelfde werk en dezelfde competenties systematisch minder betaald worden dan hun mannelijke collega’s. Zodra de wet in januari 2018 van kracht wordt, zullen de ondernemingen en de openbare sector moeten bewijzen dat ze al hun mede­werkers op dezelfde manier vergoeden. Een ­wereldwijde primeur, die ons moet inspireren om in België hardere actie te onder­nemen.

Vrouwen verdienen niet alleen minder dan mannen, ze krijgen nog altijd moei­lijker toegang tot de diensten die ze nodig hebben. Zo wordt in Elsene de borstkliniek met sluiting bedreigd, omdat de FOD Volksgezondheid en het Riziv hebben beslist dat het ziekenhuis niet langer MRI-scans mag maken. Natuurlijk zijn regels nodig en moeten de wetten worden toegepast. Maar daarbij mogen we de realiteit niet uit het oog verliezen. We moeten de beste oplossingen nastreven voor patiënten, artsen en de sociale zekerheid.

In de borstkliniek van Elsene worden jaarlijks zowat honderdvijftig nieuwe gevallen van borstkanker behandeld. De scans worden afgenomen met een 3 Tesla MRI-toestel, dat volgens de radiologen hoogwaardige borstonderzoeken aflevert. De borstkliniek is een uitstekende medische zorginstelling, waarvoor in de nabije omgeving nauwelijks een alternatief voorhanden is, behalve dan in de particuliere geneeskundige centra. Betekent dit dat een goede buurtgeneeskunde voortaan uitsluitend een recht voor de rijkere klasse wordt?

‘De FOD Volksgezondheid en het Riziv hebben ons meegedeeld dat het MRI-toestel van de afdeling in Elsene niet langer over een erkenningsnummer beschikt en definitief gesloten moet worden. Maar het is onze beste toestel’, luidt de verzuchting van een borstarts.

Het ziekenhuis zal de patiëntes voortaan niet alleen minder goed kunnen onderzoeken, de onderzoeken zullen ook verder van hun woonplaats plaatsvinden. Voor een openbare dienst is zoiets onaanvaardbaar. Het staat buiten kijf dat misbruiken tegengegaan moeten worden. Maar vanwege de beperkte toegang tot MRI-onderzoeken en het gebrek aan beschikbare plaatsen ­nemen veel patiënten noodgedwongen een toevlucht tot andere onderzoeksmethodes, waarbij ze aan bestraling worden blootgesteld.

Het gevaar is niet denkbeeldig dat verschillende artsen uit dit Brusselse buurt­ziekenhuis elders aan de slag zullen gaan, wat alweer de toegang tot kwaliteitszorg bemoeilijkt van een in vele gevallen kansarm publiek. Geleidelijk aan worden steeds meer mensen in onze samenleving aan hun lot overgelaten.

Hoeveel mannen, vrouwen en kinderen zijn er niet die op een ochtend een verontrustend knobbeltje op hun lichaam ontdekken? Op dat moment wil je weten waarover het gaat. Moet je je zorgen maken of niet? Moet je geduld oefenen of moet je je meteen laten opereren? Hoelang mag je wachten om uitsluitsel te krijgen, voor het te laat is? Heb je recht op verzorging, of je nu rijk bent of arm? Is de buurtgeneeskunde gedoemd te verdwijnen en zal zij het veld ruimen voor een industrie zonder gezicht?

Ooit kreeg ik te horen dat er iets verdachts in mijn borst groeide. Er kwamen onderzoeken. Daarna een biopsie. En ten slotte een operatie. Wat een opluchting toen het allemaal achter de rug was! Een van mijn beste vriendinnen had minder geluk. Bij haar ging het al om kanker. De omvang ervan moest snel achterhaald worden. Een operatie en een reconstructie waren nodig. Fysiotherapie. Ettelijke controles. Een aantal nieuwe ingrepen. De tijd die ze thuis moest doorbrengen, het inkomstenverlies en de impact van de ziekte op haar gezin maken een menselijke buurt­geneeskunde onontbeerlijk. Een plek waar je niet tot een nummer wordt gereduceerd. Iedereen kent wel iemand in zijn familie of vriendenkring die zoiets heeft meegemaakt. Iedereen heeft daar belang bij.

Veel vrouwen, en met name veel Brusselse alleenstaande vrouwen die hun kinderen in hun eentje moeten grootbrengen, krijgen nu al moeilijk toegang tot de sociale ­zekerheid, het onderwijs en de gezondheidszorg – van gelijkheid voor iedereen is hier geen sprake meer. Sommige onwrik­bare nieuwe maatregelen houden te weinig rekening met de situatie op het terrein en leiden zo tot nog meer uitsluiting.

De machteloosheid van patiënten en artsen botst tegen de muur van de logge administratieve molen. Wanneer het erop aankomt constructieve oplossingen te vinden ontbreekt het kennelijk niet alleen in Spanje aan een positieve dialoog.

Deze column is oorspronkelijk verschenen in De Standaard van 04/10/2017