Celia Ledoux

Ik heb de krantenkop gezien, ja. Vrouwen moeten meer zorgen als ze deeltijds werken.
Maar er zit een oudere kop in mijn hoofd. Voor één op vijf papa’s is hun eigen baby de eerste die ze vasthouden. Dertig procent weet niet hoe ze een baby moet vasthouden.Sterk, hé? Die mannen kregen nooit onwillig een baby in hun armen. Die van hun zus, voor de foto. Naast de onbeschrijflijke schok bij je eerste kind in je armen, die niet-ouders voorgoed van ouders scheidt, krijgen deze mannen bovendien de schok van de baby op zich. Hoe dat zachte velletje voelt, die bijna onaardse menselijkheid, hoeveel karakter ze vanaf het begin tonen en hoe geweldig fragiel en aantrekkelijk ze zijn. Misschien verwarren zij de twee wel. Misschien geven ze zichzelf het krediet niet voor heftige vadergevoelens.

Waarom zouden ze ook? Ze mogen zo zelden voelen

Ik denk vaak aan die kop. En dat onderzoek aantoont dat mannen even goed kunnen zorgen, als hen geleerd wordt dat ze het kunnen. Bij mijn lezing over kinderzorg en kinderopvang, waarin de ongetrouwde mannen van de Aka-stam passeren, die graag voor kindjes zorgen waarmee ze geen banden hebben. Je ziet de ogen van 90 % van de jonge moeders in het publiek overmisten bij beelden van jonge, gespierde, halfnaakte stevige mannen, knuffelend en spelend met zo’n stralende baby.

Al die mannen moesten eens weten

Ik denk aan die kop wanneer mijn zoontje deze week zijn My Little Pony-knuffel wiegt. Het ding heeft een hanenkam, een luier en zo’n lelijke kop dat je er blind van wordt wanneer je hem rechtstreeks aankijkt. Mini noemt hem ‘baby’. Hij aait hem, bekijkt hem liefdevol, alsof hij oefent. De pratende knuffel zegt keer op keer in Algemeen Hollands: “Wil je me voeren?”. Elke keer weer antwoordt Mini: “Jaaaaa”. Je zou die rustige toon moeten horen. Mini is twee.

Zachtjes stopt hij zijn vinger tussen Baby’s lippen. “Ik hou van je, mammie!”, zegt het beest. “Mammie!”, roept Mini. Ik lach en vind dat de schattigste vader ter wereld “pappie” verdient.

Mini is net op school begonnen. Hij heeft fel moeten huilen. Hij vond het moeilijk en miste me erg. Gisteren huilde hij voor het eerst niet. De juf gaf hem daar een sticker voor, vertelde ze mij. Omdat hij flink was.

Hebben jongens geen recht op verdriet en troost?

Mannen mogen wel meer niet. Vaderschapsverlof is nog steeds een discutabel issue voor onze heersers en werkgevers. Zal Mini later durven onderhandelen in zijn relatie en zijn werk? De keerzijde van het ‘moeten’ zorgen van de deeltijds werkende moeder is immers dat de vader dat minder mag. Schroef je carrière maar eens terug als man. Zie hoe de houding van je collega’s verandert. Vrees voor je job.

Mijn arme kleine minizoon. Aan zijn rondrennende, stennis schoppende, fietsgekke zelf te merken is hij zo hetero als John Travolta beweert het te zijn. Droom ik dat nu, of mag je als LBGTQ nog wel zorgend zijn en gevoelens hebben, maar mogen heteromannen zéker geen goede vaders zijn en moeten zij extra verharden?

Weet u, ik ben recent single geworden. Ik verlang naar de liefde. Ik hoop dat ik ze tegenkom. Soms, zoals vanochtend, mis ik ze zelfs tastbaar. Maar ik besef dat mannen slechter af zijn. Zij mogen zulke leegtes niet voelen. Hoe krijg je ze dan verwerkt naar een mooier leven? Wat is sterk zijn toch een vreselijk oordeel.

Mijn kleine zoon nam zijn roze pony mee naar school. De volgende dag was hij verdwenen. Ik durf wedden dat hij afgepakt is door dat kleine meisje dat er zo scheef naar keek. Zo dadelijk schrijf ik een mail naar de directrice. Het hoederecht is voor hem. Hij is een betere ouder.