Olivier Pintelon, jonge papa, politicoloog en kernlid van de denktank Minerva

26 september 2016, de geboorte van mijn eerste kind. Het is één van die sleutelmomenten in mijn leven die voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan. Het was echter ook de start van mijn experiment om arbeid en gezin te combineren. Hoe kijk ik na vijf maanden vaderschap hier tegenaan?

Bart De Wever: ‘ik tel geen uren’

Wel, toen ik de pen ter hand nam, moest ik terugdenken aan een fragment uit Van Gils & Gasten van eind 2015. Riet Ory van Femma was er te gast om hun experiment met de 30-urenweek uit de doeken te doen. Eveneens te gast: N-VA-voorzitter Bart De Wever. Naast het voorspelbare argument dat een kortere werkweek niet realistisch zou zijn, zei hij iets dat me is bijgebleven. Hij stelde ‘geen uren te tellen’ en dat veel mensen best wel zin hebben om te werken. Hoe bedoelt hij dat precies? De dagen dat ik mijn zoon bij de onthaalmoeder moet afhalen, lijken de wetten van Chronos me redelijk dominant. 16u30 op de trein huiswaarts. Even doorwerken ‘tot de finish’ zit er simpelweg niet in.

Marc Coucke: ‘geef mij maar 2 keer 30 uur’

Een andere anekdote die mogelijk nog meer boekdoelen spreekt. Op 1 mei 2015 stuurde Marc Coucke de volgende tweet de wereld in: “Schitterend idee, de 30-urenweek! Zo goed dat ik er meteen 2 per week wil doen. #werkenisgeenstraf #werkenisplezant.” Wel, ik zie me al bezig 60 uur per week. Zo ergens tussen de ritjes naar de onthaalmoeder, het verversen van een pamper en de broodnodige zorg door. Hoe doet die mens dat? Het programma Café Corsari lichtte in 2015 al een tip van de sluier. Hij bekende daarin nooit de kinderen naar school te brengen.

Old school arbeidsethos is eigenlijk pleidooi voor genderongelijkheid

De waarheid is dat Bart De Wever en Marc Coucke zo veel kunnen werken omdat ze enerzijds rijk genoeg zijn om zorg deels uit te besteden en anderzijds een vrouw hebben die in termen van carrière duidelijk in de schaduw van hun man staat. Voor hen is het wel heel gemakkelijk om een ‘old school’ arbeidsethos te propageren. Ja, werken kan verrijkend zijn. Maar hoe kan je nu 2 keer 30 uur werken zonder dat het evenwicht tussen man en vrouw verloren gaat? Eigenlijk houden zij een impliciet pleidooi voor een heel klassiek rollenpatroon. Ik ben weleens benieuwd hoe het zit met de loonkloof des huizes De Wever en Coucke. CEO van Katoen Natie Fernard Huts is dan misschien nog het meest eerlijk door gewoon rechtstreeks te stellen dat de ‘moderne vrouw te weinig ruimte laat voor de man om te ondernemen’.

Wij willen de keuze tussen gezin en carrière niet maken

En het is precies dat onevenwicht dat mijn vrouw en ik niet willen. Sinds het afstuderen hebben we altijd een vergelijkbaar loon gehad en waarom zouden wij – nu er een kind is – daar plotseling verandering in moeten brengen. Ik wil dat geen van ons beiden een stap achteruit moet zetten, maar wij smachten wel naar evenwicht. Want de combinatie van een klein kind en tweeverdienersschap is soms echt wel zwaar. Soms lijkt het wel dat je ontmoedigd wordt om voltijds te werken. ’s Morgens vroeg uit de veren. Meteen een pamper verversen en een flesje geven. Dan met de fietskar naar onthaalmoeder om vervolgens je te spoeden om de juiste trein te halen. En ’s avonds eenzelfde ‘rush hour’ zo tussen 16u30 en 20u. En ondanks ons streven om zo vroeg als mogelijk te stoppen met werken, is onze zoon bijna altijd de laatste die wordt afgehaald bij de onthaalmoeder. En dan stel je weleens de vraag: hoe organiseren de anderen het? Eerlijk gezegd, ik zie het niet altijd. Ondertussen moeten mijn vrouw en ik er al enigszins vermoeid uitzien. De onthaalmoeder vroeg immers aan mijn vrouw vanaf wanneer ze 4/5-de ging werken. Die vraag had ze mij precies nog niet gesteld …

Nochtans ligt het alternatief voor de hand

Kortom, het evenwicht in onze arbeidsmarkt en samenleving ontbreekt. Dat voel je toch wel meteen aan den lijve. Met twee voltijds werken en een gezin runnen, wat wordt dat toch moeilijk gemaakt. Sommigen waarschuwen ons nu al: “Wacht maar tot hij naar school gaat!” Daarom wil ik graag mee ijveren voor een democratisering van tijd. De schaarse tijd moet eerlijker worden verdeeld: tussen rijk en arm, tussen man en vrouw en tussen werkend en werkloos. En daarom is een kortere werkweek meer dan ooit broodnodig. Vandaar dit opiniestuk en de hashtag #beslistfeminist.