Katrien Wemel blogt op Toevluchtswoord

Niemand zit te wachten op alweer een blog over een persoonlijke anekdote, een kruimel op de rok van het universum, een akkefietje. Maar aan de lieve reacties op Twitter te merken, gaat dit verder dan mezelf. En daarom wil ik het vertellen. Voor de vrouwen in mijn clan, voor mijn dochter.

Ik nam een taxi in Mechelen

Naar een meeting, geen tijd en zin om op een bus te wachten, dus aan het station netjes in de eerste taxi gestapt. Vroeger nam ik voor het instappen een foto van de nummerplaat, maar iemand heeft me ooit gezegd dat dat ‘belachelijk’ is. Om niet constant in angst te moeten leven, heb ik bepaalde instincten uitgeschakeld.

De chauffeur leek een aardige vent-met-snor. Je moet weten dat om aan smalltalk te kunnen doen, veel mannen niet om seksistische opmerkingen heen kunnen. Om het ijs te breken hoor ik vaak “lekker gaan shoppen?”, ook als ik geen tassen bij heb behalve die van mijn laptop. Ook deze keer. “Nee, een meeting, ik schrijf websites”, antwoordde ik. De “als hobby?” liet ik passeren. Meteen erna ging het over het mooie weer. Blijkbaar ideaal om een mooi kleurtje te krijgen en – ja hoor – te gaan shoppen. Het advies begon me op de heupen te werken. Toevallig dezelfde regio als waar de gretiger wordende mannenblik langsgleed. Ik stak mijn buik ostentatief nog wat verder uit en ritste mijn jasje dicht.

Ik doe toch niets?

Eigenlijk is het erg dat ik de rit tot hiertoe als ‘incidentloos’ beschouw. Dat ik dit allemaal ‘normaal’ vind. Maar je wil niet janken. Je wil niet flauw doen. Je wil #wijoverdrijvenniet niet bezoedelen. De chauffeur vroeg waar ik woonde. “Gent”, zei ik, in de hoop om eindelijk ergens over te kunnen praten. Hij antwoordde dat het hem al opgevallen was dat ik zo’n sexy accent had. Ik had amper een paar woorden gezegd.

De volgende woorden waren ook allemaal van hem: sexy bril, sexy kijken, sexy jeansbroek (#wtf), mooi meisje, lief meisje en of ik misschien de helft ‘op een andere manier’ wilde betalen…

Ik laat het even bezinken. Ik heb daar zelf ook drie seconden voor nodig gehad. Ik heb gelogen dat we op de bestemming waren en trok zo snel mogelijk het portier open. Hij zei nog dat het een grapje was. En “maar tien euro” omdat het voor mij was (zijn meter gaf 10,10 euro aan). Ik ben uitgestapt en heb gestameld dat ik eerst even de politie moest bellen. Hij lachte. Om wat te zeggen? Hij had toch niets gedaan? Ik heb de rest van de weg te voet afgelegd. Ik heb niet betaald.

Stom kieken

Ik besef hoe belachelijk het is, maar ik heb een boze tweet gestuurd. En een golf van lieve reacties gekregen. Waarvoor dank. Maar… ik durf aan al die mensen amper bekennen dat ik geen foto heb genomen van de nummerplaat, dat ik geen gegevens noteerde of onthield en dat ik amper nog weet hoe die vieze man eruitzag. Ik lees dat het mijn plicht is om het onvermijdelijke volgende slachtoffer te waarschuwen. Maar ik heb netjes mijn meeting afgewerkt en zit nu op de trein naar huis om mijn dochter tijdig af te halen.

Ik weet dat dat dom is. De schaamte gaat verder dan het incident. En net daarom verplicht ik mezelf om dit te schrijven. Ik ga niet zwijgen. Deze keer niet. Dit is mij overkomen en zo heb ik gereageerd. Laat dat alsjeblieft voldoende zijn.

Sterk gedaan

Zelf heb ik maar één verzoek. Praat, als jou zoiets overkomt. Zonder advies te krijgen of over te blijven met een knagend gevoel van ‘ik had het anders moeten aanpakken’. Dat het gebeurde, is al misselijkmakend genoeg. Er kan niets mis zijn met hoe je reageerde. Ik hoop dat je net als ik mensen om je heen hebt die je dat zeggen. En die zeggen: je mag janken. Desnoods een gewoon blogje schrijven, als dat oplucht. Ik zal het alvast lezen.

#wijmoetenhelemaalniets