Sofie Strubbe blogt op www.perfectdayforapicnic.be

“Het kind heeft pit. Ze weet wat ze wil. Spijtig toch! Spijtig dat ze geen jongen is! Echt spijtig.” (Koning Jozef over prinses Prieel in Kulderzipken)

Toen ik begon te werken, kwam ik in sectoren terecht waar voornamelijk vrouwen werkten, maar mannen de baas waren. Ik keek naar die mannelijke bazen, en vond ze niet noodzakelijk competenter dan hun vrouwelijke collega’s. Zelfverzekerder, dat wel.Nog wat later werd ik moeder. Ik werkte vanaf dan ‘nine to five’, in Brussel, en niet meer van half negen tot half zeven. Mijn carrière was voorbij. “Sofie, die heeft voor haar gezin gekozen”, werd over mij gezegd. Ik werkte toen nog voltijds, en pendelde twee uur per dag.
De twee keren dat ik een zwangerschap aankondigde, kreeg ik de boodschap dat ik dan maar dubbel zo hard moest werken, want ik zou niet vervangen worden. “Je zal wel groeien, maar het zal niet in je job zijn”, zei men. Ik moest het niet in mijn hoofd halen om aan een promotie van welke aard ook te denken. Niet in het jaar dat ik zwanger werd, niet in het jaar dat ik beviel.

Mochten dit losse anekdotes zijn, het zou niets betekenen. Alleen, dit zijn geen losse anekdotes. Ze zijn symptomatisch voor hoe onze samenleving in elkaar zit. Laten we het even over rolpatronen hebben. Vrouwen zorgen, mannen verdienen. Vrouwen zorgen, omdat ze minder verdienen. Vrouwen verdienen minder, omdat ze zorgen. Vrouwen zorgen níet omdat ze dat beter kunnen of daar genetisch meer aanleg voor hebben. Als mannen willen zorgen, moeten ze vechten tegen vooroordelen. Zelfs in gezinnen waar de huishoudelijke taken min of meer gelijk verdeeld zijn, zie je hetzelfde patroon wanneer er een kind geboren wordt. De moeder zit drie maanden thuis met het kind. De vader of meemoeder gaat na tien dagen weer werken. ‘Installation of rolpatroon completed’ tegen dat de moeder weer aan de slag gaat.

Moet er dan iemand minder werken, omdat de combinatie van job en kind niet haalbaar blijkt? Mama natuurlijk. Ze neemt toch al alle zorg op zich, of werkt in een sector die net iets slechter betaalt. Een blik op het gezinsbudget en de rekening is snel gemaakt. Doordat ze deeltijds werkt, krijgt ze minder kansen voor opleiding of om door te groeien. Dat haalt ze nooit meer in. Beide partners profiteren van de extra tijd in het gezin, maar wanneer ze uit elkaar gaan, draagt mama de financiële gevolgen. Uiteraard, ze heeft er toch zelf voor gekozen om minder te gaan werken? Gevolg: ook armoede is een vrouwelijk fenomeen.

Als dat in één gezin gebeurt, betekent dat niets. Maar als het systematisch gebeurt, zelfs in een generatie die denkt zich bewust te zijn van rolpatronen, dan is dit geen individuele verantwoordelijkheid. Ook in België is er met andere woorden nog heel wat ongelijkheid te bestrijden. Hoewel meer vrouwen die ongelijkheid voelen waar het zeer doet, namelijk in hun portemonnee, dragen ook mannen de negatieve gevolgen ervan. Je zal immers maar de eerste man zijn in een bedrijf die ouderschapsverlof wil nemen …

Ik heb een dochter en een zoon. Ik wil dat mijn zoon tegen zijn baas durft te zeggen dat hij thuis wil zijn wanneer hij vader wordt. Ik wil dat mijn dochter kan worden wat ze wil, en daarin niet geremd wordt omdat ze een meisje is. Ik wil mijn kinderen leren dat ook jongens kunnen afwassen en ook meisjes kunnen lassen.

Daarom ben ik Beslist Feminist.