Erwin Ollivier, General Manager DLL

‘Of ik een feminist was?’ De vraag viel mij koud op mijn dak. Ze werd gesteld door Isabella Lenarduzzi aan het einde van een dertig minuten durend interview waarin ze mij op de rooster had gelegd naar aanleiding van mijn nominatie voor de Wo.men@work award. Die prijs wordt ieder jaar uitgereikt aan een bedrijfsleider die zich op een impactvolle manier inzet voor gendergelijkheid in de bedrijfswereld. Wat moest ik in hemelsnaam hierop antwoorden?Feministen, dat zijn toch die assertieve vrouwen die met het mes tussen de tanden de mannelijke dominantie in onze westerse wereld willen vervangen door vrouwelijke dominantie? ‘Feminist…? Ik denk het niet,’antwoordde ik aarzelend. Isabella keek mij vrolijk aan. Ze had er duidelijk plezier in dat haar vraag mij van mijn stuk had gebracht. ‘Volgens mij ben je een feminist,’ antwoordde ze en vervolgde dan wat mysterieus: ‘zoek vanavond maar eens op internet wat de term juist inhoudt.’

Die avond dook ik dus het internet in op zoek naar wat meer duiding. Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik, net als zovelen, het slachtoffer was van één van de oudste marketingtrucs in de wereld: het creëren van een vijandbeeld. Door een detail uit te vergroten en neer te zetten als de waarheid was de mannelijke elite er enkele decennia geleden in geslaagd  haar positie veilig te stellen. En dat beeld van agressieve mannenhaatsters overheerst tot vandaag nog steeds de perceptie die bij brede lagen van de maatschappij, mannen én vrouwen, over feminisme leeft.  Ten onrechte, zo bleek, want alles wat ik las, alles wat ik ontdekte over de doelstellingen van het feminisme sloot zo wonderwel aan bij mijn eigen visie dat ik tot mijn eigen verbazing alleen maar kon concluderen dat Isabella gelijk had: ik ben een feminist!

Ik heb mij in de Knack van 8 maart 2016 als dusdanig ook geout, want er kunnen namelijk niet genoeg feministen zijn. En hoe méér mannen, hoe beter. Want feminisme gaat niet over dominantie, feminisme gaat niet over macht. Het gaat over authenticiteit en over respect. Over het recht van iedereen om zichzelf te zijn. Het recht van vrouwen om op zoek te gaan naar hun eigen evenwicht tussen werk, gezin en zichzelf. Vrouwen maken namelijk vaak andere keuzes. Ze blijken dodelijk efficiënt in het plannen van hun dag, organiseren de logistieke uitdagingen rond de dagstart van de kinderen, vervullen hun professionele taken met bravoure en staan zo snel als enigszins mogelijk hun kinderen aan de schoolpoort alweer op te wachten. En dat zonder daarom een dossier minder af te handelen per werkdag. Respect! Wij mannen nemen het niet zo nauw met een uurtje meer op kantoor. Waarom zouden we? Uiteindelijk kunnen we toch altijd op onze partner rekenen om de kinderen tijdig op te pikken, de inkopen te doen, het eten klaar te hebben. Maar zoals mijn eigen vrouw steeds terecht blijft herhalen: don’t take it for granted! Het is niet omdat vrouwen die keuzes maken, dat wij mannen dit als vanzelfsprekend moeten nemen. Integendeel. Ik heb dus onnoemelijk veel respect voor die vrouwen. Meer eigenlijk dan voor mannen die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op kantoor zitten, dan thuiskomen om aan tafel te schuiven en daarna hun sportzak nemen om naar de training te gaan. Gelukkig zijn de kinderen daarna al naar bed.

Wel, beste mannen, er is goed nieuws. Feministen ijveren ook voor het recht van mannen om op zoek te gaan naar datzelfde evenwicht tussen werk, gezin en zichzelf. Hoe de taken verdeeld worden tussen partners is iets dat binnen de relatie moet doorgesproken worden, al is gendergelijkheid ook daar natuurlijk een even belangrijk gegeven. Bij DLL België hebben we er vier jaar geleden duidelijk voor gekozen om medewerkers te evalueren en kansen te geven op basis van impact en persoonlijkheid en niet op basis van gepresteerde uren, zichtbaarheid binnen het bedrijf of netwerk.  Door de keuzes die vrouwen maken rond work-life balance, maar ook door hun lagere profileringsdrang en hun kritisch zelfbeeld is de traditionele bedrijfscultuur een biotoop waar ze al te vaak het onderspit moeten delven.

Vandaag kan ik tevreden vaststellen dat we bij DLL de vruchten plukken van een doordachte strategie rond gendergelijkheid: geen grote campagnes, maar heel wat slimme regels en initiatieven die het voor vrouwen gemakkelijker maken om àl hun ambities waar te maken.  Maar ook meer en meer mannen maken dankbaar gebruik van deze nieuwe wind. Het beste bewijs dat ook zij vaak gevangen zitten in het eendimensionale wereldbeeld dat vanuit de bedrijfsomgeving wordt opgehangen over een succesvol carrièreverloop.

What’s in it for me? Werknemers die de ruimte krijgen om hun eigen evenwicht te zoeken, zitten goed in hun vel, zijn meer gemotiveerd, productiever en minder onderhevig aan stress en burn-out. Wat mij betreft zou elke bedrijfsleider feminist moeten zijn. Ik kan het alvast warm aanbevelen.

Erwin Ollivier
Corporate Gender Equality Ambassador
Winnaar Wo.men@work award 2016