Johan de Wilde, opleidingshoofd kleuteronderwijs Odisee & blogger Kleutergewijs

Het moet 2001 geweest zijn. Ik verrichtte wat hand- en-spandiensten voor een Peruaans netwerk dat  ijverde voor het recht van elk meisje om naar school te gaan. Waar ook in het land, tot welke bevolkingsgroep ze ook behoorde. De groep van gerenommeerde nationale en internationale organisaties, inclusief vertegenwoordigers van allerhande ministeries rondde in die dagen een uitgekiende strategie af. Eerst had het netwerk het idee van de sociale verandering legitiem gemaakt in de ogen van de maatschappelijke elite. Dan hadden ze de meisjes en hun leerkrachten gemobiliseerd. Netwerk werd beweging. Ik hoorde meisjes het woord nemen en slagkracht geven aan het idee. De leiders van het volk die er eerst ontvankelijk voor gemaakt waren, zich er langzaamaan hadden mee geïdentificeerd, moesten hun verantwoordelijkheid opnemen en doen wat gedaan moest worden. Zo geschiedde. De wet, voorgekauwd door het netwerk, werd maanden later gestemd.

Zo’n maatschappelijke impact bereiken met een habbekrats aan middelen vergde een fijn staaltje van sociale ingenerie. Ik deed mijn hoed af voor de drijvende kracht, de spin in het web, mijn toenmalige collega in Lima. Zonder deze innemende vriendin was de in Washington bedachte internationale strategie dode letter gebleven, de wet geaborteerd of niet eens geconcipieerd en zouden groepen van inheemse en andere onfortuinlijke meisjes langer verstoken zijn gebleven van onderwijs.

Hoeveel indruk die feministe pur sang ook maakte, de creatieve directeur van de Peruaanse tak van een internationaal reclamebureau overtrof haar. Die rijpe rijke dertiger gaf achter de schermen ook het beste van zichzelf. Gratis en voor niets bedacht hij in zijn vrije uren een geniale mediacampagne. Alsof dat nog niet genoeg was, schakelde hij zijn professioneel netwerk in om zijn concept tot in de puntjes uit te werken en voor een appel en een ei de ether in te sturen zodat de Peruanen vol in het hart en in het hoofd geraakt werden.

Was het een creatieve uitdaging voor hem? Ongetwijfeld. Maar zijn antwoord op de waaromvraag was authentiek. Hij kon zich niet voorstellen dat zijn twee dochtertjes, omdat het meisjes waren, thuis zouden moeten blijven om op broertjes of zusjes te passen. Hij kon er niet bij dat ze niet naar school zouden kunnen omdat de weg erheen te gevaarlijk wordt eenmaal seksuele perverten ze prooirijp achten. Als vader aanvaardde hij dat niet.

Mijn collega kwam principieel op voor de gelijkheid tussen man en vrouw. Ze omarmde de genderdiversiteit uit overtuiging en profileerde zich als feministe. De jonge Peruaanse vader zal zichzelf niet als dusdanig gezien hebben, laat staan outen. Maar daarmee wil ik hem niet afserveren. Hij hoefde haar gelijkheidsideaal niet te delen om samen te strijden tegen flagrante ongelijkheid, tegen onrecht tout court. Zelfs het feit dat hij klaarblijkelijk het probleem op zijn kinderen moest projecteren alvorens in actie te schieten, trekt het morele gehalte van zijn engagement niet omlaag. De gelijkenis kunnen en willen zien tussen onbekende kansarme meisjes en zijn geprivilegieerde dochters siert hem.

Mijn bewondering voor een gedreven reclameman maakt mij hooguit feminist by proxy, een hypothetische feminist. Ik maak me sterk dat ik net als hem stuitend genderonrecht zou afwijzen. Maar ik bots nog zelden op seksistisch gekoeioneer. Machisten die hun vrouw de duvel aandoen en bij mij het beeld oproepen van mijn dochter als voetveeg zie of hoor ik niet. Mijn Belgische holebi-vrienden worden niet verstoten door familie, niet als uitschot behandeld door autoriteiten. Gelukkig maar.

Beslist feminist of feminist light? Een oproep lanceren voor genderbewust professioneel handelen op kleutergewijs voelt eerder aan als een intellectuele vingeroefening dan als mijn nek uitsteken. Me mee uitsloven om een getalenteerde Afghaanse vluchtelinge tot topjuf te vormen vergt geen moed. Het voelt aan als met hart en ziel mijn job doen.

Maar ik wil wel solliciteren voor de titel would be feminist. Ik zou er willen naar toegroeien. Ik zou in eer en geweten willen kunnen zeggen dat ik niet alleen zou opstaan in geval van een acute nood en een duidelijk appel. Ik zou best fijngevoeliger willen worden voor genderkwesties. Hopelijk stelt de sollicitatiecommissie dan geen lastige vragen over onze taakverdeling thuis of over de druk waarmee ik jonge vrouwen in mijn team opzadel. Job en gezin combineren is niet voor iedereen even makkelijk,

denkt de would be feminist,

de echtgenoot van een vrouw,

de vader van een dochter.