Otto-Jan Ham, tv-presentator ‘De Ideale Wereld’ Canvas

Het was de wielerzesdaagse van Gent en ik werd verondersteld om voor één welbepaald onderdeel, ik ben vergeten welk onderdeel precies, de bloemen te overhandigen aan de winnaars.

Het was een bewogen avond. Om te beginnen waren mijn vriendin en ik iets te laat. Volgens mijn vriendin ligt dat aan mij omdat ik altijd veel te laat op zoek ga naar een babysit. Daar heeft ze trouwens wel een punt. Bovendien wist ik niet van te voren dat ik die avond bloemen moest overhandigen. Niet dat het had uitgemaakt want volgens mij kan je je daar toch nooit echt op voorbereiden. Maar toch, het was zo’n avond waarop niets echt mee leek te zitten.

Toen ik op het afgesproken tijdstip, ietsje later eigenlijk, naar de finishplek trok, bleek ik een verkeerde weg te hebben gekozen waardoor we door een luide en dronken menigte mannen moesten die mij ongevraagd en onophoudelijk op de rug sloegen. Mijn vriendin weet gelukkig hoe ze daar mee om moet. Ik hou mijn hoofd naar beneden en zij laveert mij kordaat door de moeilijke mensenzee.

Ik was best zenuwachtig, maar één van de vaste bloemendames was heel aardig. Ze had een prachtig gebit. Dat valt mij altijd meteen op, omdat ik dat zelf niet heb. Ik ben altijd jaloers op mensen met van die hagelwitte en kaarsrechte tanden. Buiten een erg mooi gebit had ze ook nog goede raad voor mij: “Je hoeft niet nerveus te zijn, die wielrenners zijn ook maar gewoon mensen zoals jij en ik.” Ik keek haar aan en besloot dat dat een geruststellende gedachte was.

De winnaars waren Mark Cavendish en Brad Wiggins en de bloemenoverhandiging ging vrij goed. Ik gaf Cavendish een hand en hij leek oprecht blij met mijn felicitaties. Ook het overhandigen van de bloemen verliep zonder al te grote problemen. Eerlijk waar, ik vond het een erg mooi moment. Achteraf lachte het meisje haar mooie tanden nog eens bloot naar mij. Ze vond dat ik het goed had gedaan. Toen pas vielen mij haar hoge hakken op. Ze zag het en zei: “Ja, daarmee is het op zo’n steile wielerpiste nog een stuk lastiger.” Ik had duidelijk nog een lange weg te gaan.

Een paar dagen later vertelde ik mijn vriendin Maya over mijn avontuur. Maya organiseert zelf koersen en reikt ook vaak bloemen uit. Het waren overigens haar billen waar de Slowaakse wielrenner Peter Sagan zo ongepast met zijn grijpgrage klauwen in had geknepen. Maya was blij voor mij dat ik dit tot een goed einde had gebracht. Even opperde ze dat ik in de toekomst vaker bloemenjongen zou mogen zijn. Maar dat was toch vooral om mij te paaien. Ze meende het niet.

Mijn dochters zijn nu 1 en 3. Ik hoop dat zij de tijd nog zullen meemaken dat ook jongens bloemenmeisjes mogen zijn.