Jamila Channouf, De Gentse lente vzw

Dagelijks probeer ik er niet vanuit te gaan dat vrouwen zich bevinden in een ondergeschikte positie en continu bedreigd zijn in hun vrouw zijn. Mijn ingesteldheid is dat ik weiger er vanuit te gaan dat ik mezelf ooit zal schikken naar bepaalde ‘eventuele’ rolpatronen en zo trek ik door mijn dynamisch leven.

Ik ga anderen dus niet proberen bewust te maken van één of andere strijd dat ooit al gevoerd is en waar wij bepaalde rechten op kunnen baseren. Dat lijkt me juist een aanleiding om te berusten in het feit dat vandaag hier en nu alles goed loopt en alle strijd al gestreden is. Vanuit een ivoren toren zou men roepen dat het volk in de Dorpstraat nu bevrijd is. Een misplaatste conclusie. In beleidstermen de strategie om campagne te voeren.

Laat ons aandacht hebben voor het gegeven dat elke mens wil vooruitgaan. Zonder afbreuk te doen aan anderen en mannen enkel aan te duiden als daders. Laat ons  juist instrumenten inzetten om mannen mee te hebben in plaats van ze aan te vallen . Daar zou ik als ‘beslist feministe’ de aandacht en energie voor willen gebruiken.

De ogenblikken dat ik achterstelling ervaarde bracht het een zeer ongelukkig gevoel naar boven. Een reden voor mij om misschien lichtjes naïef te denken mezelf nooit een slachtoffermantel aan te schaffen. Het leven is al paradoxaal en onzeker genoeg. En een leger aan psychologen inzetten die het gevolg van zoveel gelaagde identiteiten wil achterhalen daar begint een overheid denk ik niet al te graag aan. Competente psychologen die de oorzaak van mijn gedachten willen achterhalen lijkt me zelfs een uiterst dure gedachte om dan pas eventueel gelukkiger te worden. Het zou u maar moeten overkomen om een dergelijke mantel te dragen als een eventuele halftijds werkende moeder en in het allerergste geval  met een portefeuille van een alleenstaande.

Een multiple aanpak is zeker vereist samen met een grote diversiteit aan opinie om werkelijk te weten waar de sterktes liggen . En deze naar behoren inzetten om te redden wat er nog te redden valt in deze complexe samenleving. We moeten uit onze Calimero-rol komen !

Count me in voor een wereld waar dat wat we willen voor vrouwen ook voor de hele mensheid willen. Hopelijk een wereld zonder stigmatiserende waarden en hokjes. Om te vermijden dat er dan nieuwe strijden gevoerd moeten worden om uit nieuwe hokjes kruipen. Om vervolgens op de weegschaal te belanden op zoek naar een balans binnen het inferieur superieur denken.

Geef mij maar evenwicht te midden van een open veld! Ik wil jullie niet misleiden achter mezelf en mijn generatiegenoten want achter zoveel sluiers geldt de Arabische zegswijze : “De man is het hoofd, de vrouw de nek. Zij laat het hoofd bewegen in de richting die zij wil.”. In een open veld zouden we erkennen dat dat gevolgen heeft voor de positie van bepaalde mannen.  Ja juist die mannen waar we van moeten leren houden en ook evenwicht op een open veld gunnen. Ik zou alvast proberen zijn nek terug te geven want ijveren voor een prostaatvrije staat is kiezen voor onderbemanning. En wie doet dan mijn strijk ?

De Gentse Lente