Stephanie D’Hose,  Open VLD-gemeenteraadslid Gent

Ik heb mezelf nooit beschouwd als een feministe of een Dolle Mina, en het is mij al zeker niet met de paplepel in gegeven. Ik kom net als zovelen, uit een modaal gezin, met een klassiek rollenpatroon tussen vader en moeder. Heel af en toe de afwas en het gras afrijden, tot zover was mijn papa een nieuwe man.

In de loop der jaren en met het steeds hard knokken aan mijn carrière, is de girl power in mij beginnen groeien.
Het begon op mijn eerste job, op het kabinet van vice-minister-president Fientje Moerman. Op een receptie onder kabinetten, wou een vooraanstaand politicus mij onderwerpen aan de potloodtest. En als ik daarvoor geslaagd was, ‘mocht ik starten op zijn kabinet’. Ik was naïef en vers van de schoolbanken. Ik wist met moeite wat een potloodtest was, laat staan dat ik durfde te reageren tegen iemand waar ik gedurende mijn volledige schoolloopbaan naar had op gekeken.

Enkele jaren later verving ik mijn baas op een bijeenkomst van ondernemers. “Of ik van de catering was?”, werd me vlakaf gevraagd. Men kon zich niet inbeelden dat de mannelijke baas zou vervangen worden door een jonge vrouw van nog geen dertig jaar. Toegegeven: ik heb er toen mijn beste speech ooit aan te danken. Vol van woede en verontwaardiging.

Ondertussen ben ik voorzitter van de liberale vrouwen Gent en meter van de AA Gent Ladies. Hoeveel schunnige opmerkingen hierover al heb mogen slikken, ik kan ze niet meer tellen. Nog steeds zijn er mensen die vrouwen eerder beoordelen op uiterlijk, kleren en uitstraling. De macho reacties komen niet elke dag voor en al helemaal niet in mijn naaste werkomgeving. Toch merk ik ze nog steeds bij een hardnekkige minderheid. Bij andere vrouwen hoor ik dezelfde geluiden. Maar de brave Stephanie die 13 jaar geleden zweeg wanneer iemand een misplaatste opmerking maakte, is ondertussen wel vervangen door iemand met een olifantenvel en haar op de tanden. Telkens krijgen ze een gepeperd antwoord terug. Of ik los het op met een kwinkslag.

Maar die praat begint mij hoe langer en hoe meer te storen. Ik ben ervan overtuigd dat de wereld van de politiek geen uitzondering is. Dit werd pijnlijk aangetoond in een artikel van rekto:verso over seksisme in de kunsten- en cultuurwereld. Zelfs de meest progressieve sector is slachtoffer van macho gedrag en Middeleeuwse gedachten. We zijn er na drie feministische golven nog steeds niet helemaal. Uit een onderzoek van Knack blijkt dat 70 % van de vrouwen in hun carrière al te maken kreeg met ongewenst seksueel gedrag. Bijna 40 % moest opmerkingen over haar uiterlijk verdragen. Ongewenst gedrag lijkt iets wat we bijna allemaal meemaken in de loop van ons leven. Amper 2.9% van onze vrouwelijke deelnemers zegt er geen ervaring mee te hebben, tegenover 15% van de mannen. 45% van de vrouwen heeft te maken met betuttelende opmerkingen à la ‘Kan er geen lachje af’ tegenover 23.8% van de mannen. 26% van de vrouwen kreeg al suggestieve berichten op mail, sms of papier.

Achter elk cijfer schuilt een verhaal. Het ene al meer beledigend dan het ander. Ondertussen zijn er al zoveel maatregelen genomen. We hebben nu immers quota, streefcijfers en maatschappelijke druk om meer vrouwen aan de top te krijgen. Het Vlaams parlement telt bijvoorbeeld 55 vrouwelijke parlementsleden. Nergens in Europa zetelen er meer. Binnenkort krijgen we mogelijk de eerste vrouwelijke Amerikaanse president.

Waar loopt het dan fout? Wat voor zin heeft om meer vrouwen aan de top te krijgen wanneer het in de hoofden nog niet helemaal juist zit? Een papieren gelijkwaardigheid is niet veel waard wanneer vrouwen op een andere manier blijven benaderd worden.

Helaas is er geen pasklaar antwoord voor dit probleem. Geen wet of intern regelement gaat er iets aan kunnen. Het moet van ons allemaal komen, mannen en vrouwen, van baas tot medewerker. Reageer, schrijf blogs, laat van je horen. Laat merken dat dergelijk gedrag anno 2016 niet meer door de beugel kan. Laat zien dat een samenleving alleen maar kan gebaseerd zijn op gelijkwaardigheid, willen we stappen vooruit zetten.

We moeten allemaal feministes worden.