Ashley Vandekerckhove, student Genderstudies

De volgende gebeurtenissen zijn maar enkele van de belangrijke voorvallen in mijn leven die mij als feministe hebben geschapen. Als vrouw zijnde in deze androcentrische, patriarchale wereld kan ik nog veel meer voorbeelden geven, maar ik heb me op deze gebeurtenissen geconcentreerd omdat deze de scharniermomenten van mijn (feministisch) leven vormen. Daarnaast zou ik heel graag Misha Verdonck willen bedanken voor het nalezen van deze blog.

Ergens in een lagere school in een boerengemeente had ik mijn Eureka moment. Waarom? Als meisje werd ik gepest omdat ik te dik was, terwijl een jongetje dat dubbel zo dik was, meedeed met het pesten. Toen besefte ik dat de wereld niet eerlijk was, dat meisjes en vrouwen het veel harder te verduren kregen dan jongetjes en mannen. Rond mijn 10 jaar wist ik al dat ik later minder geld ging verdienen dan een man. Hoe ik dit wist? Dat weet ik nu niet meer, ik wist het toen gewoon al. Ik denk dat ik al van kinds af aan een feministe was. Ik weet nog dat ik het oneerlijk vond dat de jongetjes meubeltjes in elkaar mochten steken, terwijl de meisjes moesten breien en naaien in het vijfde leerjaar. Ik heb hierover geklaagd tegen onze meester; ik wou immers liever dingen bouwen dan me bezighouden met dat saaie breien en naaien. Maar het mocht niet baten. Ik werd verplicht te naaien en breien met als resultaat dat mijn naaiwerk nooit is afgeraakt en ik het tijdens de middagpauze moest afmaken. Ik werd gestraft omdat ik liever dingen wilde bouwen dan handwerk deed.

In het middelbaar had ik de fut niet om mijn feminisme verder te ontplooien. Ik werd gepest voor mijn vegetarisme en ecologisch gedachtegoed, wat vrat aan mijn zelfbeeld en energie. Ook al keek ik niet zoveel naar MTV en TMF en las ik amper jeugdtijdschriften zoals de Joepie, toch werd ik meegezogen in het schoonheidsideaal. Ik wou koste wat het kost vermageren, deed elke dag make-up aan en schoor stiekem mijn benen opdat ik niet meer om mijn uiterlijk zou gepest worden. Op den duur at ik ‘s middag enkel een yoghurtje en moest ik aan de kant tijdens het zwemmen wegens duizeligheid. Pas toen een vriendin me letterlijk zei dat het leek alsof ik anorexia had, ben ik ermee gestopt. In het middelbaar wou ik er graag bij horen, gezien ik dit gevoel niet had in mijn lager. Er is één momentopname die ik me zal blijven herinneren en dat was op het einde van mijn vierde middelbaar toen ik wou veranderen van de richting Latijn naar Wetenschappen-Wiskunde. Mijn (mannelijke) wiskundeleerkracht raadde me aan om geen wiskunde te volgen, gezien meisjes slecht zijn in meetkunde. Deze uitspraak maakte me zodanig woedend dat ik toch Wetenschappen-Wiskunde heb gedaan en daar ook in afstudeerde. Hoe hard ik het ook probeerde, zelfs in mijn middelbaar kon ik me nooit thuis voelen. Ik was te serieus en te verantwoordelijk, ik voelde me te volwassen.

Toen kwam ik naar Gent, dé stad voor progressieve gedachten en vegetariërs. Ik voelde mij er thuis en rolde via een vriend in een studentenvereniging. Als ik er nu aan terug denk, versta ik nog altijd niet hoe ik het heb volgehouden in die vereniging, want men was er redelijk seksistisch. Ik had mezelf beloofd om erbij te horen, om minder serieus te worden, om extraverter te zijn. Deze tactiek heeft 2 à 3 jaar gewerkt. Toen kwam ik in een negatieve relatie terecht. Gezien hij de sociale en extraverte was van nature, werd ik opnieuw introverter en sloot ik me af van de rest. Zeker nadat hij mij verkracht had en zeker nadat de relatie beëindigd werd. Beetje bij beetje hield ik me meer bezig met vrouwenrechten, voornamelijk omdat ik de dubbele standaard (de man die rond neukt is ‘The Man’, terwijl de vrouw die rond neukt een slet is) en andere onbestrafte seksistische daden (zoals al van je 11 jaar het fenomeen catcalling ervaren) in onze maatschappij beu was. Drie jaar na mijn verkrachting heb ik eindelijk aangifte durven doen. Een paar dagen erna kwam ik in de mediabelangstelling via mijn YouTube-filmpje waarin ik het ontslag van Willem Elias eiste. Sinds dit filmpje focuste ik me nog meer dan voordien op vrouwenrechten en feminisme. Plots had mijn leven een doel. Ik besefte dat feminisme (en zeker radicaal feminisme!) het antwoord was op genderongelijkheid en ik begon de master Gender en Diversiteit om zo van mijn passie ook mijn toekomstige job te kunnen maken. Deze opleiding was niet gemakkelijk voor mij, want sinds mijn aangifte heb ik last van PTSD, wat plots voor problemen zorgt. Bepaalde prikkels die te maken hebben met seksueel geweld kunnen er immers voor zorgen dat ik hevige stemmingswisselingen ervaar. Dit alles, mijn passie voor feminisme en mijn PTSD, heeft ervoor gezorgd dat mijn vorige relatie op de klippen is gelopen en hoewel ik het enorm spijtig vind, toch heb ik er geen spijt van om mijn feminisme op de eerste plaats te zetten.

Mijn feminisme is er één dat strijdt voor de rechten van iedereen die gediscrimineerd wordt op basis van “vrouwelijke” eigenschappen (zowel fysiek als psychologisch) en dat evenveel respect eist voor deze personen als mannen. Mijn feminisme bestrijdt het seksisme en het patriarchaat door de oorzaak aan te pakken en niet de problemen op te lossen met kortetermijndenken. Mijn feminisme focust zich op de psychologische processen die belangrijk zijn om gendergelijkheid te creëren. Mijn feminisme is ook intersectioneel, want alle soorten onderdrukking gebeuren op de min of meer zelfde manier. De ‘meerderheidsgroepen’ gebruiken immers dezelfde methodes om anderen te onderdrukken.

Mijn feminisme stopt niet bij familie of vrienden, maar laat ook aan hen weten wanneer ze over de schreef gaan. Zo verlies je familie en vrienden, maar als ze je strijd niet verstaan of als ze niet zien dat ze zelf aan seksisme doen, moeten ze je familie en vrienden blijven? Mijn feminisme is niet geliefd bij anderen, omdat men wakker geschud wordt uit de comfortzone die het kapitalisme/consumentisme probeert op te wekken. Mijn feminisme is niet geliefd omdat ik een vrouw met een harde mening ben en mij niet laat doen door anderen. Mijn feminisme is niet geliefd omdat ik kritiek uit op de wereld van vandaag en heel wat mensen geen verandering willen zien. Maar zelf hou ik van mijn feminisme omdat het mij zelfvertrouwen geeft.

Ik hou van mijn feminisme omdat het me nieuwe mensen heeft leren kennen waarbij ik me thuis voel. Ik hou van mijn feminisme omdat het ethisch en moreel de juiste keuze is. Ik hou van mijn feminisme omdat het mij de mogelijkheid biedt kritisch na te denken over mijn leven en over deze wereld. Ik hou van mijn feminisme omdat het een betere wereld wilt voor iedereen: interseksueel, vrouw, man, agender, transgender, cisgender, panseksueel, homoseksueel of heteroseksueel!